دنيوى گفته‌اند . حقيقتش را تا انسان نرود [ درك نمىكند ، ] آنهايى كه رفته‌اند مىدانند ، يا اهل حقيقت كه با مكاشفه و با وحى به دست آورده‌اند مىدانند . با ما به زبان دنيا گفته شده است ، ما هم از روى نمونه‌هاى دنيا يك چيزى مىفهميم والّا واقعيت آنها را درست درك نمىكنيم . ولى اين قدر مىدانيم كه نعيمهايى ، انواعى نعيمهاى روحى و مادى در آنجا وجود دارد . همهء كسانى كه خدا را از ترس كيفر يا به خاطر ثواب عبادت مىكنند همان اصحاب‌اليمين‌اند . ولى به ما گفته‌اند مردمى هستند فارغ از هر دو ؛ اينها خدا را پرستش مىكنند نه به خاطر اجر و پاداش [ و نه از ترس كيفر ] بلكه به خاطر شايستگى حق براى عبادت ، طلب رضاى حق ، براى شكرگزارى حق ، براى محبت حق ، كه اگر حق بهشت و جهنمى هم نمىداشت به حال آنها فرق نمىكرد . اينها قهراً از اصحاب‌اليمين خيلى بالاترند و همان « سابقون » هستند . شك ندارد آنها كه سابقون هستند از عذاب اهل جهنم ايمن‌اند . نمىشود گفت شما كه براى فرار از جهنم عبادت نكرديد پس العياذ بالله [ مستحق ] عذاب جهنم هستيد ؛ بلكه آنها نعيمهاى بهشتى را بيش از ديگران هم دارند . به آنها نمىگويند شما كه براى نعيم عبادت نكرديد پس نعيمى نداريد . آن كه كامل را بخواهد ناقص خودبه‌خود دنبالش هست . آن كه ناقص را بخواهد و كامل را نخواهد به ناقص مىرسد ، از كامل محروم است ولى آن كه كامل را بخواهد ( نه اينكه كامل را بخواهد به خاطر ناقص ؛ اگر كامل را بخواهد به خاطر ناقص ، همان ناقص را خواسته ) ناقص را هم نخواهد ، ناقص خود به خود به او مىرسد . مثل خود دنيا و آخرت است . مگر خود دنيا و آخرت اين‌جور نيست ؟ كسى كه فقط و فقط براى لذات دنيا كار مىكند ، او از آخرت محروم مىماند . ولى يك كسى كار را براى خدا انجام مىدهد ، دنيايش رسيد رسيد ، نرسيد نرسيد . مقياس كار اين است كه اگر انسان همتش اين باشدكه فقط پشم و پشگل بخواهد به همان مىرسد . او قهراً هدفش اين است كه ببيند چه كسى قطار شتر دارد و شترهايش را كجا مىخواباند كه آنجا پشگل زياد جمع شده ، برويم پشگل جمع كنيم . حداكثر اين است كه پشم شتر كجا پيدا مىشود برويم پشم شتر تهيه كنيم . ولى يك كسى همتش اين است كه قطار شتر داشته باشد . انسان اگر قطار شتر داشته باشد آن شترها پشم و پشگل هم دارند . اين ، مثَل دنيا و آخرت است . اگر انسان آخرت را بخواهد دنيا